Bileyledim tenimin sen kokan yerlerini; dokunanın kuşkusuz kesilirdi elleri. Külden zamanlardan eziyet soluğumdaki arta kalan sen, yokluğundaki meçhul soğuklarda bile buluştuğumdun. Ürperten sarılmalarına aldırmadan azala azala yorulduğum, çoğala çoğala kavuştuğumdun...

Sen gideli buz kesiyordu koynum ve kollarım boynunda, teslimiyetindeydim zorluğunun. Islanıyordu bildiğin terli yağmurlar, düşüyordun çıplak ayaklarım ile bastığım gölgelerimden. Durdurmak bir yana dursun adımlarını, halet-i ruhiye barındıran yüzün geçmeyince onca vakit içimden; sükut-u hayallerim pahasına kapındayım işte yeniden...

Ne sitemkâr haller taşıyıp, korkaklaşıp kaçarım artık. Ne isyankârlaştırır sözlerimi, yaralarını tartarım...

Uykusunu alamamış yarı açık ruhum ile sıyrılıp ateşlerden, çocuk bakışlarına sığınırım. Senden eşk nemli dudaklarımı çarmıhına gerer, orada yaşarım. O kadar iç yanmasısın ki sen, o kadar asi bir ihtiyaçsın. Bu uzaklıkların çıkılmaz çırpınışları ile tükenen senden habersiz bir yığın asfalt enkazında, zehir zemberek zemheriye varan iç çekmelerimsin.

Duruşuna mıhladım parmak izimi, sol yanımdasın...

Biçtim ömrümü çukura iten gözlerine, sağ yanımdasın...

Sustum, baktım, dinledim... Sesinle, tepelerden esen sert rüzgar kısıklığında her tarafımdasın...

Sana oldum, sürüklenip kapında durdum; akşam üzeri, sıla bitimi, yum gözlerini, göm hüznümü parça parça...

Dokun ellerime, pas yok parmaklarımda; karşında dimdik tutunmam ondan...

Damağında pürü pak aşkın, hançeri içime sapladım, senden başkasına rastlamadım; dönüşüm bundan...

Seda Özay ÇINAR

Bu yazının şarkısı “Kapında Günlerim”…

Dim lights Embed Embed this video on your site

KAPINDA GÜNLERİM

Seni üzmek için gelmedim 
Kokunu çekti inan tenim 

Nedensiz sebepsiz değil 
Kapında kapında günlerim 

Acıya dayanırım 
hazırım 
Öderdim olsaydı günahım 
Civanım yazardım adını dağlara taşlara 

Acırım adına dökülen yaşlara 

Gelemez kimse yerine 
Gelemez bu 
gönül izin vermez (istemez) 
Zalim küle dönse yüreğin 
Aşklar 
affetmez