Biliyordum… Bir sabah gözlerimi açtığımda yanımda olmayacaktın. Geceden kalma üstüme serili kolların, ayaklarıma karışmış parmakların, göğsüme sokulan dokun ile sen bir sabah kalkıp, evden çıkacaktın…

Açık kalan gece lambasını kapatmak bana düşecekti, sessizce kapattığın kapıya öylece bakmak ta…

Son içtiğin kahve fincanını dolapta, son sözlerini alnımın tam ortasında saklayacaktım…

Biliyordum… Her film seninle bir hikaye olacak, aynı senaryo ile sen hep tekrar tekrar yazılacaktın…

Geçtiğimiz yollar, sokak isimleri, şehrin hainliği gibi ayaklarıma dolanacak, gittiğimi sandığım her mesafede durduğumu anlamak ise pek zamanımı almayacaktı…

Aklıma estiğin geceler ise başka bir bedenin içinde ihanetle seni ağırlayacaktım…

Biliyordum… İçine sinmiş, tövbelerden mahrum korkuların düşman gibi sızacaktı yastığımıza ve suyu çekilmiş bir deniz kıyısında beni yalnız bırakacaktın…

Gözü kara ruhum bu saklambaç sevdanın saklanmayan tedbirsizi, ne vakit geri dönmek istesen koynumda kabul göreni olacaktı…

Ve hep acelem varken karşıma çıkan o asi göçebe Çingene’ye senin nerede olduğunu sormaktan hiç usanmayacaktım…

Biliyordum… gideceğini sevgilim. Ama önünde durup ‘seni durdurmak’ istemeyecektim.

Geldiğin ilk gün yüzüme çarpan ateş çoktan yakmıştı kalbimin ucunu. Her rastlaşma aynı yakmaz bir insan vücudunu.

Biliyordum… Gideceğini…

Ama adım gibi biliyordum ki… Benzemeyince hiçbir sevişme bizimkine… Gittiğin gibi de gelecektin…

Seda Özay ÇINAR

Bu yazının şarkısı "Döneceksin Diye Söz Ver"...

Dim lights Embed Embed this video on your site

DÖNECEKSİN DİYE SÖZ VER