Mürekkep lekesi izler süren ömrümün, bile isteye girdiği o çıkmaz sokağında kalakaldım. Ne senden başkasına yandım ne de bir köşe başı lambası yaktım.

Bana ilk kez bakarken nerelere indiysem diplerinde, bir daha gün yüzüne çıkamadım. Sanırım sen o gün, o saatte gözlerimde gözlerini bıraktın. Gözlerimde ne varsa, o sendin aslında…

Sustuğunda yeri göğü inleten, tek tiz sesiyle yere göğe sığmayan içimdeki sahipsiz çığlık. Hep dilinin ucunda kelimeler saklayan, kulağımın zarını patlatan duyduğum en aşka yakışan sesin çıktığı ömürsüz öptüğüm dudaklar senindi, eminim. Sanırım sen o gün o saatte nefesimde dudaklarını bıraktın. Son nefesimde fısıldayacağım, o sendin aslında…

Yatak döşek yalnızlığımda kıvrılarak uyuyakaldığımda, mahmur bir el uzanırdı sırtıma. Tavana dikerdim göz kapaklarımı ve asla dönmezdim arkama. Bütün ahir güzelliğinle sen gelirdin uykumun arasına, anlardım bilerek adını sayıklardım. Sanırım sen o gün o saatte yüzümde yüzünü bıraktın. Yüzümde yaşayan, o sendin aslında…

Bitmeyen kavgamın kahraman sonlarında ki tek el intihar korkumun bir ayağı olmayan iskemleye bir ayak atımı yakın duruşum. Ve böyle anlarda arkamdan sarıldığın o sonbahar geceleriyle yeniden can buluşum. Bu hayatta ki varlığımın yegâne anlamı, o sendin aslında…

Gün be gün unutulmaz damgalar attığın kalbime yeminlerle yazdığım, bakışlarından çıkan alevlerin içinden hiç kaçmadığım, ecelsiz yitirdiğim aşkının suçlarını ört bas ederek, cezasız bıraktığım o sendin aslında…

Kim geldiyse, kim gittiyse… Herkes sendin aslında…

Seda ÖZAY ÇINAR- 01 Kasım 2009

Bu hikayenin şarkısı "Mühürledim Seni Kalbime" burada!

Dim lights Embed Embed this video on your site

MÜHÜRLEDİM SENİ KALBİME (BİR HADİSE VAR)