Boğazıma kadar battığım yokluğum, her gün biraz daha kanayan sersefil ruhum yırtık sayfaların yalancısısın. Neye, kime çoktum da dar geldi sararmış fotoğraflar?…Sorduğum soruların karanlığına tutulan gün ışıklarını unuttuğum sevgilim,hangi gece nöbetinde beni terk etti?

Ne keskin kalemler kırıldı terli yorgun alnımın ortasında… Uzun uzun anlamları bağışlayamam belki ama bir can çekişmesi gibi damgasını taşıyorum ömrümün her tarihinin.

Baktığımda dün gibi, dokunduğumda çoktan evvelde kalmış neler neler yarıda bırakılmış. Gözlerimdeki ferler şimşek gibi çakarken bahtsızlığa, bir son gülümseme çekiştiriyor içinde kırıntı umutlar yüklü kayıp bir aynanın son parçasını hatırlar gibi. Onu kırdığım, tuz buz ettiğim o yılgın, dargın zaman dilimi ile karnımın tam ortasına saplanana çare yok artık.

Yüzüne bakamadığım yüzüm, dar ağacında asılı bir portresin bugünden sonra. Sana yaşattığım anıların hepsine müpteladır o sevgilinin bel kıvrımları. Birgün tekrar kalkarsan ayağa görür görmez ilk onu tanı! Asırlardır derisinde verdiğim hayatım ve özlemleri ile kavrulan damarlarımdan boy boy akıttıklarımdan bul onu… Koyu akşam ateşlerinde çok öpüştük, bilmediğin fırtınalar koptu o küçücük odalarda… Biz duyduk, çıplaklığı biz soyduk…

An şu andır işte… Yer, gök inliyor yüreğimde…

Bu aklar, bu ince ince çizgiler yer ediyor köklerimde…

O gölgeler…!

O gölgelerde yıllar sessizleşiyor arkamda…

Ömrümün sığlarında karaya vurdum da her şey kaldı ardımda…

Kıyıdayım senden beri ama yine de gözlerinin ardında…

Gelemem geri, günahlandı geçen yıllar... Yıllar sonra döküldü günahlardan yapraklar…!

Seda Özay ÇINAR-06.Mart.2010

Dim lights Embed Embed this video on your site

YILLAR