Onur Mete ismi, ilk albümü “Bitmesin”le 90’ların sonunda hayatıma girip bir daha da çıkmamıştır. Aradan bunca sene geçtiği halde şu güne kadar sadece bir albüm daha yapmış ve “neden bu adam ortaya çıkmıyor?” dedirtmiştir. Bu arada başka albümlerde söz yazarı ve besteci tarafıyla görmüşüzdür ama yetmemiştir. Özetle birbirinin aynısı ve mekanik seslerle dolu bir müzik piyasası içinde o kendine has, duygulu sesi daha çok dinleme isteği duydum hep.

Derken yaklaşık 10 yıl arayla yayınlanan albümlerine bir tanesi daha eklendi: “Ben Onur Mete”… “Ben Onur Mete” derken eski dinleyicisine kendini hatırlatıyor, buradayım gitmedim bir yerlere diyerek… Yeni nesle ise ilk defa takdim ediyor kendini, şarkılarım biriktirdiklerim sesim budur diyerek. Yeniden Onur Mete dinlemenin heyecanı ve keyfi kesinlikle çok başka. Kaybettiğiniz bir şeyi ummadığınız bir yerde bulmak ve sevinmek gibi. Albüme ve şarkılara baktığımızda bildiğimiz tavrını pek bozmadığını hatta neredeyse değiştirmediğini söyleyebiliriz.

***

“Ben Onur Mete”, Bu Aşktan Gidiyorum’la açılıyor. Albümün açılış şarkısı olacak kadar güçlü bir şarkının aynı zamanda çıkış şarkısı olamaması üzücü ve yanlış bir karar olmuş. İnsanlara çok daha çabuk ulaşabilir ve işi daha da kolay hale getirebilirdi oysa. Uzun süre bir şey yapmayan şarkıcıların bunları çok daha fazla düşünmesi gerekli zira. E zaman değişiyor, şartlar değişiyor, müzik değişiyor. Dinleyicinin algısı tamamen farklı. Daha sabır isteyen şarkıları hemen bünyeye alamıyor. Uzun zamanlar ve şans da vermeyip, daha kolay olanı sahipleniveriyor. Burada sözüm bir yandan da albümün çıkış şarkısı “Haberim Yok”a aslında. Güzel bir şarkı ama radyoların çalmak istemeyeceği kadar dingin bir şarkı. O kadar verilen emek sadece bu yüzden gidince ben bile üzülüyorum. Ki burada 9 senedir albüm yapmayan bir isimden bahsediyoruz. Gümbür gümbür bir dönüş olmalıydı. Bu şarkıyla O’nu sevenleri mutlu edecek ancak popüler kısmı yakalaması çok zor olacaktır. Bu arada şarkının Erhan Bayrak tarafından yapılan “Nü” versiyonu da pek etkileyici olmuş. Tabi yine kişisel dinlemeler için.

***

Ayrılıkname, Onur Mete’ye çok yakışan Flamenko şarkılardan birisi olmuş. Düzenlemesini Ercüment Vural’ın yaptığı şarkı albümün artılarından. Bir artıyı da “Çıkmaz Sokak” için koyabiliriz. Sakin akan bir nehir gibi şarkı… Üstüne oynanırsa dikkat çekebilecek şarkılardan biri. Ki ekip de benzer bir şey düşünmüş olmalı kı bir de “club” versiyonunu eklemişler. Ama asla bir “club” versiyon denilemez, en fazla başka bir aranje. Ki o da ne şarkının duygusunu ortaya çıkarabilmiş, ne de dans ettirebilmiş. Gerek yokmuş yani.

Albümün zayıf halkalarından biri de “Sepet Havası” olmuş. İsmiyle bile albümün genel formuna uymayan bu şarkı neden albüme dahil olmuş çok anlamadım. “Bir de 9/8’lik şarkı olsun çok duygusal bir albüm oldu” da denmiş olabilir. Bu arada Türkiye’deki çoğu 9/8’lik şarkının Kayahan’ın “Mavilim”e benzemesi de enteresan. (Ki onunda İpek Erdem’in söylediği “Katibim”den alındığı iddia edilmişti.) Bu şarkıda da benzer durum var. Hele ki “Hiç üzülme layığını bulursun elbet”li bölümle “Hiç unutma arada bir hatırla” benzerliği gözüme kulağıma girdi ister istemez.

Neyse ki sonradan albümün yine güzel şarkılarından “Bize Ne Oldu” geliyor. Galiba Mete’yi daha çok duygusal şarkılara yakıştırıyoruz. Ki 2. albümünde de hareketli şarkılar sorunluydu. En iyi örneklerse ilk albümdeki “Sakla Umutları” ve “Vazgeçmem Senden” olarak verebiliriz. O tada yakın şarkılar aradım. Ki “O Sensin İşte” dediğim tavra daha yakın bir şarkı. Tam bir “Onur Mete” şarkısı dedirtti.

***

Albümün hareketli kontenjanında yer alan orta şekerli “Lazım”dan sonra sona atılmasının haksızlık olduğunu düşündüğüm “Geç Olmadan” geliyor. Bir alaturka şarkıyı andıran tavrıyla gayet iyi bir iş var ortada. “Hastalıkta Sağlıkta” gibi bir şarkının kardeşi olabilecek şarkı, genel dinleyiciyi yakalayabilecek güce sahip. Yine Mete’nin yorumuyla güçlenen şarkılardan biri denebilir.

Albüm kartonetini ve fotoğrafları da genel konsepte uygun buldum. Koltuk ve kapı detayları da şarkıların daha karanlık halini tamamlamış. Sadece kartonetin ortasında yer alan klipten bir sahne olan yağmur altında mezar taşının başında diz çökmüş halini biraz “fazla” buldum.

***

Özetle “Ben Onur Mete” derli toplu işlerden biri. Şarkıların bir kısmının düzenlemeleri 90’larda kalmış olsa da hayatımıza alabileceğimiz şarkıların bulunduğu bir albüm. Yeni bir nefes vermiyor belki ama şu kalabalıkta güzel bir nefes aldırmaya yetti bana.

Ahmet Kamil TAŞKIN

Bu e-posta adresini spambotlara karşı korumak için JavaScript desteğini açmalısınız